یک بازی ویدیویی جدید، اوتیسم را در یک دقیقه شناسایی می‌کند

تیمی از محققان در موسسه کندی کریگر و دانشگاه ناتینگهام ترنت ابزار دیجیتالی جدیدی به نام ارزیابی رایانه‌ای تقلید حرکتی (CAMI) برای تشخیص دقیق و کارآمد اوتیسم در کودکان توسعه داده‌اند.

این ابزار برای اندازه‌گیری مهارت‌های تقلید حرکتی به فناوری ردیابی حرکت متکی است و به کودکان مبتلا به اوتیسم اجازه می‌دهد تا از سایرین، از جمله مبتلایان به اختلال بیش‌فعالی کمبود توجه (ADHD) متمایز شوند.

این مطالعه شامل ۱۸۳ کودک ۷ تا ۱۳ ساله بود که از آن ها خواسته شد یک بازی ویدیویی انجام دهند که شامل تقلید حرکات رقص انجام شده توسط آواتار به مدت یک دقیقه بود.

ابزار CAMI عملکرد آن ها را اندازه‌گیری کرد و توانست بین کودکان مبتلا به اوتیسم و کودکان عادی با دقت ۸۰ درصد تمایز قائل شود و بین اوتیسم و ADHD با دقت ۷۰ درصد تفاوت قائل شد.

این یک دستاورد مهم است، با توجه به دشواری تشخیص اوتیسم و ADHD، به خصوص که این دو وضعیت اغلب با هم اتفاق می‌افتند و تمایز بین آن ها را حتی برای پزشکان متخصص نیز به چالش می‌کشد.

دکتر استوارت مستوفسکی، متخصص مغز و اعصاب اطفال و مدیر مرکز تحقیقات توسعه عصبی و تصویربرداری در موسسه کندی کریگر، گفت: «این ابزار نشان دهنده یک تغییر الگو در تشخیص اوتیسم است و هزینه‌ای بین ۱۵۰۰ تا ۳۰۰۰ دلار در سال دارد.»

مستوفسکی گفت: «تشخیص اوتیسم می‌تواند پیچیده باشد، به‌ویژه زمانی که علائم با سایر اختلالات مانند ADHD همپوشانی داشته باشند.»

دکتر بهار تونگنچ، نویسنده اصلی این مطالعه و متخصص توسعه اجتماعی در دانشگاه ناتینگهام ترنت، تاکید کرد که اوتیسم دیگر تنها به عنوان یک اختلال در ارتباطات اجتماعی تلقی نمی‌شود؛ بلکه مشکلات حرکتی، مانند تقلید حرکتی، در توسعه مهارت‌های ارتباط اجتماعی نقش کلیدی ایفا می‌کند.

او افزود: «آنچه CAMI را خاص می‌کند سادگی آن است.»

محققان امیدوارند CAMI را به گونه‌ای توسعه دهند که گروه‌های سنی جوان‌تر و کودکان با چالش‌های رشدی پیچیده‌تر را شامل شود و تأثیر آن را افزایش دهند. موفقیت این ابزار همچنین می‌تواند الهام بخش توسعه تکنیک‌های جدید برای بهبود تشخیص سایر اختلالات رشد عصبی باشد.

در این زمینه، مستوفسکی بر اهمیت گسترش دامنه استفاده از این ابزار تاکید کرد و گفت: «این فناوری می‌تواند با بهبود دقت تشخیصی، کودکان را به سمت مداخلات مناسب هدایت کند، کیفیت زندگی و نتایج بلندمدت آن ها را بهبود ببخشد و هزینه و را کاهش دهد.»

نتایج این مطالعه در مجله British Journal of Psychiatry منتشر شد.